Coucou,

Ik ben nog steeds verbaasd hoe snel je je kunt aanpassen aan het leven in een andere land. Dat je niet meer opkijkt van cultuurverschillen, maar dat het voor jezelf ook normaal wordt. Toch sta ik nog geregeld met verbazing te kijken naar bepaalde dingen, daarover straks meer. Maar het meest verbazend is dat ik het tegenwoordig normaal vindt om 8 euro voor een drankje te betalen in een bar, crêpes voor maar 2 euro te kopen en om afstanden te lopen waarvoor ik thuis de auto zou pakken.

Drie keer per jaar gaat Patricia naar de grote supermarkt in het dorp verderop. Dat is zo'n mega grote supermarkt waar je niet alleen eten kunt kopen, maar ook tv's, kleding, boeken en tuinmeubels. Ik wilde wel graag mee om het eens een keertje te bekijken. Gewapend met 7 boodschappentassen gingen we naar de Carrefour. Daar aangekomen was het nog lekker rustig, dus we konden de auto vooraan parkeren. We begonnen bij de bio afdeling, die 3 rijen besloeg. Ik hoorde een achtergrond muziekje van fluitende vogeltjes. Daarna de groente afdeling, waar een man een gezellig salsa muziekje op zetten om zijn koopwaren te promoten. Hij ging er zelfs bij dansen! Ik was zo afgeleid door zijn performance dat ik niet eens heb gezien wát hij aan het promoten was. Ik viel van de ene verrassing in de andere. Vervolgens zag ik iets wat je in Nederland echt nooit zal zien. Er zat een duif in de supermarkt en niemand die zo verbaasd stond te kijken als ik. Toen begon ik me af te vragen of de fluitende vogeltjes een achtergrond muziekje was of dat ze er echt zaten. Ieder product had minstens twee gangpaden, de toetjes zelfs 4, en keuze uit vier of vijf verschillende merken! Na twee uur zaten we weer in de auto terug naar huis, mijn hoofd tolde nog van alle keus.

Zaterdag was ik op stap geweest met aan aantal meisjes. We hadden afgesproken om eerst nog wat te gaan drinken en daarna naar een club te gaan. Toen ik bij het afgesproken metrostation kwam draaide ik me om en kon de Eiffel toren zien met alle lichtjes. Wederom stond ik weer verbaasd en verrukt te kijken en te wijzen, terwijl de andere meiden niet meer opkijken van dat uitzicht. Daarna gingen we naar een club die nu erg 'hip' is. Gelukkig stonden we op de gastenlijst, anders moet je entree betalen. De club was erg groot en mooi en het publiek gezellig. De mensen waren jong en hip, maar niet arrogant en egoïstisch zoals je dat in Nederland tegenkomt. Zelfs als je in de club tegen iemand opbotst krijg je nog een uitgebreid excuus. De clubs gaan hier pas om 6 uur dicht, dus we gingen ook pas naar huis toen de vogeltjes begonnen te fluiten.

Naast mijn werk hier, heb ik nog redelijk veel tijd om Parijs te ontdekken samen met de andere meiden. Sowieso ben ik het weekend altijd vrij en daarnaast op dinsdag en vrijdag ochtend tot 3 uur. Dus dan ga ik Parijs verkennen. Zo ook afgelopen vrijdag. Ik had met een meisje afgesproken om na school even naar een boekwinkel te gaan en een beetje rond te lopen. Toen ik op de afgesproken tijd op de bestemming was en geen gehoor kreeg van mijn telefoontjes, ben ik in mijn eentje naar de boekwinkel gegaan. Het is hier veel normaler om in je eentje ergens naar toe te gaan. Ik ging dus ook als een echte Parisienne in een klein cafétje chocolademelk drinken (Die trouwens zoooo lekker was!) met het boek wat ik net had gekocht. Zo ben ik zondag ook even in mijn eentje naar Cimietere Pere Lachaise geweest. Nou zul je denken, naar een kerkhof? Op dit kerkhof liggen allemaal bekende mensen zoals Jim Morrison, Oscar Wilde, Edith Piaf, maar ook Chopin, Moliere en Proust. Het is een erg groot kerkhof midden in Parijs. Ik was met de camera in de aanslag (op een kerkhof toch een beetje een raar gevoel) op zoek naar het graf van Morrison, maar kon het zo snel niet vinden. De kou heeft ook Parijs overvallen, dus gaf ik het na een uur zoeken op. Dus dit zet ik op mijn lijstje om te gaan doen als het beter weer is.

Mijn To-do list wordt trouwens met de dag groter. Er is zo ontzettend veel te zien en doen in Parijs. Bij mijn les Civilisation op school kregen we een quiz met foto's van plaatsen in Parijs die je gezien moet hebben. Het waren 22 plaatjes...waarvan ik er nog maar 2 had bezocht. Dus toen realiseerde ik me dat ik hier nu een maand ben en nog niet zoveel gezien heb en dat ik nog maar 5 maanden de tijd heb. Wat veel mensen in een weekend proberen te proppen, kan ik in 6 maanden doen, maar toch ben ik bang dat ik wat ga missen. Mijn voornemen is om elk weekend iets van de lijst te bezoeken. Pere Lachaise kan ik in ieder geval doorstrepen. Dus als iemand nog leuke tips heeft, let me know, en dan zet ik het op mijn lijstje!

Hoewel ik het hier prima naar mijn zin heb, is het eerste ticket naar huis al geboekt. Ik kom 17 februari naar huis en vertrek pas 29 feb weer naar Parijs. Als echte Brabantse wil ik carnaval natuurlijk niet missen! Bovendien mis ik de bruine boterhammen met kaas, mijn familie, vito natuurlijk en mijn vriendinnen wel. Maar gelukkig heb ik nog genoeg tedoen om daar niet aan te hoeven denken;)

A bientôt en laat een berichtje achter!

Bisous,

Dieuwertje