Long time no see! Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst een blog heb geplaatst. Dit komt mede door een druk schema van werken en leuke dingen doen, maar ook veel bezoek. Dat er zo'n lange tijd overheen is gegaan wil niet zeggen dat er niets is gebeurd. Ik heb de afgelopen weken telkens kleine stukjes tekst geschreven, maar het lukt me maar niet om het tot een samenhangend geheel te krijgen. Aanschouw een wirwar van gebeurtenissen en gedachtes van de afgelopenweken.

Ik de speeltuin kom je verschillendekarakters tegen. Een kind dat schreeuwend rondrent, strak van de suiker. De bullebak die een kindje een duw geeft als de au pair of nanny net niet kijkt. Het tomboy meisje, wiens moeder constant achter haar aanrent roepend dat ze op moet passen dat ze niet valt/ struikelt/ vies wordt. En het verlegen jongetje wat alleen op de speeltoestellen zit. Opvallend is ook dat het verschil tussen de sekse er al vroeg inzit. Jongetjes stoer hangend aan het klimrek met vrienden of grappend en grollend bij de meisjes. Overduidelijk is dat de stoere jongentjes meer aandacht krijgen van de meisjes dan degene die alleen op de schommel zit. Ik hoop voor die kindjes dat het geen voorstelling van de toekomst is.

Vier weekenden op een rij bezoek uit Nederland is erg leuk, maar ook een beetje vermoeiend. Hoewel ik van tevoren nog een warm gevoel van binnen kreeg bij het zien van de Eiffel toren is dat na vier bezoeken in vier weken tijd niet meer het geval. Ik heb deze weken veel leuke dingen gedaan, gehoord en geleerd met en van vrienden en familie: ongevaarlijke familiekwalen delen, veel trappen beklommen, veel foto's gemaakt, achtbanen, geklets, gelach, peachtree, filosoferen, winkelen, traditioneel frans stokbrood, te lang in de metro blijven zitten waardoor je in de tunnel stil komt te staan, de pastoor van de Notre Dame die onze kaarsjes uit 'spuugt' omdat ze niet aan gestoken mogen worden de dag voor Pasen, op ontdekkingstocht door het Franse culinaire erfgoed: foie gras, lam, kazen, wijn en veel, heel veel toetjes.

Wat ik van veel bezoekers heb gehoord, en waar ik het mee eens ben, is dat de Parijzenaar er erg verzorgd uitzien. Mannen worden waardig grijs, vrouwen verdoezelen het met zelfverzekerdheid (of m.b.v. goede dure kappers) en honden steken arrogant hun kop nóg hoger. Het lijkt hier alsof de mate van grijs haar die de man heeft, zijn status op de carriere (en sociale?!) aan geeft. Daarnaast lijkt mode in Parijs een eerste levensbehoefte voor sommige mensen. Er lopen genoeg meisjes rond die graatmager zijn omdat ze liever de nieuwste It-bag hebben of de nieuwste catwalk look, dan eten. Maar vervolgens zitten ze wel met hun Louis Vuitton tas en Isabel Marant schoenen op de vieze metro stoeltjes.

Nu ik nog 6 weken te gaan heb in Parijs, is de familie al opzoek naar een nieuwe au pair voor volgend jaar. Dat zette mij aan het denken over wat ik hier allemaal gedaan heb, maar ook wat ik nog wil doen, de balans opmaken. Dankzij het schrijven van deze blog, hoop ik dat ik over een aantal jaren nog weet wat ik hier allemaal heb meegemaakt, maar het werkt ook therapeutisch. Ik heb mezelf hier beter leren kennen. Zo weet ik dat het leuk vindt om in of dichtbij een grote stad te wonen. De drukte en constante buzz vind ik geen probleem, zoals sommige meisjes hier wel vinden. Nu ik aan het nadenken ben over wat ik na dit avontuur wil gaan doen, weet ik dus dat ik het geen probleem zal vinden als ik in een andere wereldstad terecht kom. Aan de ene kant vind ik het spannend om niet te weten waar ik over een jaar zal zijn, maar ook een beetje eng. Er zijn zoveel mogelijkheden, elk met zijn voor- en nadelen. Op dit moment heb ik besloten terug naar Nederland te gaan (er was even de gedacht om in Frankrijk te blijven om te studeren) en werk te zoeken. Ik wil nog zoveel doen, zoals meer van de wereld zien. Maar daar moet ik eerst voor sparen. Dus mijn eerste stap na mijn terugkomst is om werk te vinden. Ik hoor het graag als iemand leuke vacatures voorbij ziet komen in toerisme, marketing, communicatie, leisure, media, etc. Ik sta open voor alles!

From Paris with love,

Dieuwertje