Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de leuke, grappige, lieve berichtjes die ik heb ontvangen. Niet alleen de afgelopen week, maar ook sinds mijn verblijf in Parijs. Ik vind het ook erg leuk om te zien dat mijn blog zoveel gelezen wordt!

Een glimlach brak door op mijn gezicht toen ik overal om mee heen Nederlands hoorde. Mijn schouders ontspanden en mijn greep op mijn, toch weer overvolle, koffer verslapte. Ik plofte opgelucht op een schone stoel neer in de trein, zeker in tegenstelling met de treinstoelen in Parijs. Na een frontale botsing met een vrouw op het perron, niks geen 'pardon' of 'excusez-moi' meer, werd ik begroet door Brabantse gezelligheid: Carnaval. In de trein al wat aanspraak gehad van noorderlingen die in Breda gingen carnavallen, waardoor ik alvast een beetje in de stemming kwam. Ik had verwacht dat als ik terug naar Nederland zou komen, dat alles veranderd zou zijn. Niet alleen mensen, maar ook gebouwen, winkels, steden. Dus ik was verbaast, maar ook gerust gesteld,om te merken dat er niets veranderd was. Na bijna twee weken carnaval, kaastostis, verjaardagen en andere gezelligheid was het weer tijd om terug naar Parijs te gaan. Ik was heel blij om weer even thuis te zijn geweest, maar gelukkig vond ik het ook weer leuk om terug te gaan naar Parijs.

Eenmaal in Parijs had ik het huis nog een aantal dagen voor mezelf. Ik ben veel op pad geweest, heb veel dingen bezocht, maar ik ben vooral bezig geweest met de Paris Fashion Week waardoor ik veel nieuwe kanten van Parijs heb gezien. Samen of alleen ben ik met mijn camera op pad geweest om foto's te maken van mode mensen. De kledingstijlen verschilde nogal van fashionable en leuk tot uiterst bizar en lelijk. Vaak geldt bij deze evenementen: hoe gekker gekleed, hoe meer foto's er van worden genomen. Ik heb dus ook hele vreemde creaties voorbij zien komen, waardoor ik me weer even in Tilburg waande tijdens Carnaval.

Wanneer je naar een show gaat van een ontwerper voel je de spanning stijgen van de mensen die buiten staan (de mensen zonder uitnodiging dus) als er weer een zwarte auto met getinte ramen stopt voor de ingang. Je hoort het publiek fluisteren als er een bekend gezicht uitstapt. Fotografen schieten naar voren en met veel elleboog werk zijn ze net op tijd om een goed plaatje te schieten van de beroemdheid, die ongeïnteresseerd een pose aanneemt, net alsof ze er niet op voorbereidt is (terwijl ze volgens mij stiekem voor de spiegel looks en poses heeft staan oefenen). Ondertussen hoor ik een Nederlands meisje haar strategie uitleggen om binnen te komen zonder uitnodiging. Ik moet toegeven dat ze er leuk uitziet en er echt moeite voor heeft gedaan. Terwijl alle genodigden binnen zijn, de straat vol staat met zwarte auto's met getinte ramen en de stoep weer leeg raakt, besluit ik om naar huis te gaan, of naar de volgende show, waar ik ongetwijfeld weer dezelfde mensen tegenkom in andere outfits. Of het Nederlandse meisje binnen is gekomen weet ik niet, maar toen ik haar een uur later tegenkwam bij een andere show keek ze niet erg vrolijk.

De temperatuur steeg deze week tot een fijne 14 graden. De lente hangt in de lucht (terwijl ik dit schrijf regent het pijpenstelen, maar goed...) en ik heb zin in wat zon. Ik heb nog een hele grote to-do list als het voorjaar wordt. Maar voor nu heb ik nog een aantal musea te bezoeken. Deze week ben ik naar Centre Pompidou geweest en het Pantheon. Centre Pompidou is een museum met moderne kunst, punt. Het Pantheon daarentegen is een gebouw met een langer verhaal. Een nadeel van zelf naar deze musea gaan, zonder de verplichting van schoolreisjes, is dat je vaak de achtergrond niet kent. Toen ik met Nomi vlakbij het Pantheon was, besloten we de bordjes te volgen, niet wetend wat we op de eindbestemming zouden vinden. Hoewel we er binnen zijn geweest (gelukkig voor Europeanen onder de 26 zijn veel musea gratis) weet ik nou nog steeds niet wat het precies was. Hoewel de reisgidsen vol staan met musea met een korte uitleg, mist het toch vaak net de extra informatie die het interessanter maakt. Nou heb ik als arm au pairtje niet genoeg geld (en zin) om in elk museum een guided tour te doen, maar als je voor korte tijd in Parijs bent en echt de musea wil bezoeken, raad ik het wel aan. Hoewel ik zelf ook altijd de chinezen met de koptelefoons in musea uitlach, zie ik er toch enig nut van in. Dus als je de volgende keer een blond meisjes ziet (i.p.v. de chinees) met een koptelefoon? Grote kans dat ik het ben.

A Bientôt,

Bisous Dieuwertje