Afscheid nemen bestaat niet zingt Marco Borsato in zijn gelijknamige nummer. Daar ben ik het mee eens. Ik zal altijd banden blijven hebben met Parijs. Is het niet met de mensen die ik hier heb ontmoet, dan is het door herinneringen. Ik schrijf deze laatste blog vanuit mijn eigen kamertje in Nederland. Alweer een week terug, maar nog steeds niet helemaal gewend weer terug te zijn.

De laatste week voelde als vakantie. Op het laatste moment nog veel dingen ontdekt en ervaren, wat bewijst dat er zelfs na 6 maanden nog genoeg te doen is in Parijs. Ik werd treurig van mijn Franse kamertje leeg ruimen. Mijn leven van de afgelopen 6 maanden in koffers en tassen stoppen. Al passen alle ervaringen en herinneringen niet in een koffer. Ik heb een fantastische tijd gehad en gelukkig nooit spijt van mijn beslissing. Het idee van in Parijs blijven zit nog altijd in mijn achterhoofd, al heb ik wel een realitycheck gehad toen al mijn vrienden naar huis waren en ik alleen was. Parijs is een geweldige stad, maar in je eentje, zonder vrienden, is het nergens leuk.

Ik kan mijn verblijf het beste omschrijven in een aantal fases. De eerste fase was het ontdekken van Parijs, nieuwe vrienden maken en dol worden van de taalbarrières.

In de tweede fase had ik last van sleur. Hoewel het wonen in Parijs geweldig was, was het werk dat soms iets minder. Veel regelmaat en strakke planning, waardoor er weinig plaats was voor leuke dingen doen met de kinderen. In deze fase merkte ik wel wie uiteindelijk mijn vriendinnen zouden worden. Hoewel er een groep van minstens 30 Nederlandse meisjes in Parijs was, kies je daar uiteraard de meiden uit met wie je het best overeen kunt.

De derde fase was de fase van angst, angst voor het onbekende en angst voor het missen van dingen. De tijd begon te dringen, wat wilde ik nog zien. Maar vooral wat wilde ik na mijn avontuur gaan doen.

De laatste fase bestond uit afscheid nemen. Een maand voor mijn vertrek moest ik al afscheid nemen van een paar goede vriendinnetjes. Maar ik weet zeker dat ik hun nog ga zien. Afscheid nemen van de stad was wat moeilijker. Het klinkt ook heel gek, want hoezo moet je afscheid nemen van een plaats. Maar ik heb niet alleen de stad beter leren kennen, maar ook mezelf. Dus die twee zullen voor mij altijd met elkaar verbonden zijn. Een ding wat ik heb geleerd is dat ik nog meer van zulke avonturen wil. Wonen, werken, reizen in andere landen. Ik hoop dat dit slechts het begin was van mijn avonturen! Paris je t'aime!

Ik vond het leuk om mijn avonturen te beschrijven in dit blog. Ik hoop dat jullie met veel plezier hebben gelezen!

Liefs,

Dieuwertje