Ik had gehoopt dat de Franse taal zijn geheimen voor me zou onthullen zodra ik in frankrijk zou zijn. Dat is helaas niet het geval. Als ik naar Parijs ga kom ik langs het station Houilles Carrieres sur seine, maar Houilles spreek je uit als het Franse ja, oui (wie). Waarom dan al die extra letters? Zo ook met quatre-vingt-cing of quatre-vingt-dix wat gewoon 85 en 90 betekent, maar wat ik versta als 4-20-5 en 4-20-10. Met telefoonnummers is dit dus erg verwarrend. Daarnaast zijn er meerder woorden, waarvan je mij niet naar de betekenis hoeft te vragen, laat staan naar hoe je het uitspreekt. Gelukkig is er franse les, waar ik veel leuke uitspraken leer, zoals tu fait oreilles de cochon, voor als de kindjes niet luisteren. Wat zoiets betekend als oost-indisch doof zijn.

Hoewel ik er nog maar heel even ben, vallen er wel een aantal dingen op. Naast hun vreemde eetgewoontes (hoe komt het dat ze zoveel eten maar zo dun zijn ?!) en hun welbekende patriottisme, zijn de Franse erg beleefd. Wanneer je tegen iemand opbotst in de metro of de trein, zijn zij de eerste die zich verontschuldigen, ook al is het mijn schuld. Ik als Nederlandse moet daar soms nog aan wennen. Normaal gesproken steek ik dan arrogant mijn neus in de lucht. Zo loop ik ook met een air over straat alsof ik er thuis hoor, als een echte Parisienne. Laatst vroeg zelfs een toerist mij de weg! Iets anders wat opmerkelijk is, isdat de mensen in Parijs altijd haast hebben. Nou stap ik zelf vaak ook goed door, maar er zijn hier mensen die nog sneller lopen! Ze rennen de hele dag door van de ene kant van de stad naar de andere met behulp van het drukke, bedompte, maar geniale, metrostelsel. Het grappige hierbij is dat het winkelpersoneel juist werkt op een caribisch tempo. Hangertjes eruit halen, iets zeggen tegen collega, ondertussen niet door werken, artikel scannen, scant niet, collega vragen, collega komt kijken, collega weet het ook niet, collega gaat eenzelfde artikel halen om te scannen, ondertussen uit haar neus aan het eten (figuurlijk natuurlijk ;)), collega komt terug, scannen, afrekenen, wisselgeld op de toonbank leggen, voorzichtig artikelen in het tasje doen, bonnetje erbij, Bonne journee, au revoir. Dat is ook zoiets vreemds. Ze leggen het wisselgeld altijd op de toonbank. Zelfs als je je hand uitsteekt om het aan te nemen, gaan ze zo rakelings langs je hand om het op de toonbank te leggen. Een laatste maar vooral niet onbelangrijk(!) opmerking is dat de mannen hier allemaal zo goed gekleed zijn en knap. De Nederlandse jongens lijken er zwervers bij. De vrouwen daarentegen zien er uit als zwervers. Hoewel sommige vrouwen natuurlijk erg mooi zijn, kun je er niet vanaf zien dat ze in de capital city of fashion wonen. Want dat is Parijs! Vandaag is de uitverkoop begonnen en toevallig was ik vrij vanochtend! Mijn eerste bezoek aan het grote winkelcentrum La Defense is goed bevallen. Hoewel het er erg chaotisch en druk was, hebben ze er leuke winkels. Maar dat valt natuurlijk in het niet bij de winkelstraten van Parijs zelf. Gisteren ben ik na Franse les naar warenhuis Lafayette geweest. Wat een mooie spullen! Op de schoenen afdeling had ik dagen kunnen ronddwalen. Maar helaas vallen die bedragen nét buiten mijn au pair zakcentjes. Maar mijn eerste aankopen in Parijs zijn vandaag dus wel gedaan;)

Mijn Franse nummer is trouwens +33642139915 voor als je me dringend nodig hebt!

Bisous

Dieuwertje