Paris mon amour!
Afscheid nemen bestaat niet zingt Marco Borsato in zijn gelijknamige nummer. Daar ben ik het mee eens. Ik zal altijd banden blijven hebben met Parijs. Is het niet met de mensen die ik hier heb ontmoet, dan is het door herinneringen. Ik schrijf deze laatste blog vanuit mijn eigen kamertje in Nederland. Alweer een week terug, maar nog steeds niet helemaal gewend weer terug te zijn.
De laatste week voelde als vakantie. Op het laatste moment nog veel dingen ontdekt en ervaren, wat bewijst dat er zelfs na 6 maanden nog genoeg te doen is in Parijs. Ik werd treurig van mijn Franse kamertje leeg ruimen. Mijn leven van de afgelopen 6 maanden in koffers en tassen stoppen. Al passen alle ervaringen en herinneringen niet in een koffer. Ik heb een fantastische tijd gehad en gelukkig nooit spijt van mijn beslissing. Het idee van in Parijs blijven zit nog altijd in mijn achterhoofd, al heb ik wel een realitycheck gehad toen al mijn vrienden naar huis waren en ik alleen was. Parijs is een geweldige stad, maar in je eentje, zonder vrienden, is het nergens leuk.
Ik kan mijn verblijf het beste omschrijven in een aantal fases. De eerste fase was het ontdekken van Parijs, nieuwe vrienden maken en dol worden van de taalbarrières.
In de tweede fase had ik last van sleur. Hoewel het wonen in Parijs geweldig was, was het werk dat soms iets minder. Veel regelmaat en strakke planning, waardoor er weinig plaats was voor leuke dingen doen met de kinderen. In deze fase merkte ik wel wie uiteindelijk mijn vriendinnen zouden worden. Hoewel er een groep van minstens 30 Nederlandse meisjes in Parijs was, kies je daar uiteraard de meiden uit met wie je het best overeen kunt.
De derde fase was de fase van angst, angst voor het onbekende en angst voor het missen van dingen. De tijd begon te dringen, wat wilde ik nog zien. Maar vooral wat wilde ik na mijn avontuur gaan doen.
De laatste fase bestond uit afscheid nemen. Een maand voor mijn vertrek moest ik al afscheid nemen van een paar goede vriendinnetjes. Maar ik weet zeker dat ik hun nog ga zien. Afscheid nemen van de stad was wat moeilijker. Het klinkt ook heel gek, want hoezo moet je afscheid nemen van een plaats. Maar ik heb niet alleen de stad beter leren kennen, maar ook mezelf. Dus die twee zullen voor mij altijd met elkaar verbonden zijn. Een ding wat ik heb geleerd is dat ik nog meer van zulke avonturen wil. Wonen, werken, reizen in andere landen. Ik hoop dat dit slechts het begin was van mijn avonturen! Paris je t'aime!
Ik vond het leuk om mijn avonturen te beschrijven in dit blog. Ik hoop dat jullie met veel plezier hebben gelezen!
Liefs,
Dieuwertje
Ontmoeting met mezelf
Long time no see! Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst een blog heb geplaatst. Dit komt mede door een druk schema van werken en leuke dingen doen, maar ook veel bezoek. Dat er zo'n lange tijd overheen is gegaan wil niet zeggen dat er niets is gebeurd. Ik heb de afgelopen weken telkens kleine stukjes tekst geschreven, maar het lukt me maar niet om het tot een samenhangend geheel te krijgen. Aanschouw een wirwar van gebeurtenissen en gedachtes van de afgelopenweken.
Ik de speeltuin kom je verschillendekarakters tegen. Een kind dat schreeuwend rondrent, strak van de suiker. De bullebak die een kindje een duw geeft als de au pair of nanny net niet kijkt. Het tomboy meisje, wiens moeder constant achter haar aanrent roepend dat ze op moet passen dat ze niet valt/ struikelt/ vies wordt. En het verlegen jongetje wat alleen op de speeltoestellen zit. Opvallend is ook dat het verschil tussen de sekse er al vroeg inzit. Jongetjes stoer hangend aan het klimrek met vrienden of grappend en grollend bij de meisjes. Overduidelijk is dat de stoere jongentjes meer aandacht krijgen van de meisjes dan degene die alleen op de schommel zit. Ik hoop voor die kindjes dat het geen voorstelling van de toekomst is.
Vier weekenden op een rij bezoek uit Nederland is erg leuk, maar ook een beetje vermoeiend. Hoewel ik van tevoren nog een warm gevoel van binnen kreeg bij het zien van de Eiffel toren is dat na vier bezoeken in vier weken tijd niet meer het geval. Ik heb deze weken veel leuke dingen gedaan, gehoord en geleerd met en van vrienden en familie: ongevaarlijke familiekwalen delen, veel trappen beklommen, veel foto's gemaakt, achtbanen, geklets, gelach, peachtree, filosoferen, winkelen, traditioneel frans stokbrood, te lang in de metro blijven zitten waardoor je in de tunnel stil komt te staan, de pastoor van de Notre Dame die onze kaarsjes uit 'spuugt' omdat ze niet aan gestoken mogen worden de dag voor Pasen, op ontdekkingstocht door het Franse culinaire erfgoed: foie gras, lam, kazen, wijn en veel, heel veel toetjes.
Wat ik van veel bezoekers heb gehoord, en waar ik het mee eens ben, is dat de Parijzenaar er erg verzorgd uitzien. Mannen worden waardig grijs, vrouwen verdoezelen het met zelfverzekerdheid (of m.b.v. goede dure kappers) en honden steken arrogant hun kop nóg hoger. Het lijkt hier alsof de mate van grijs haar die de man heeft, zijn status op de carriere (en sociale?!) aan geeft. Daarnaast lijkt mode in Parijs een eerste levensbehoefte voor sommige mensen. Er lopen genoeg meisjes rond die graatmager zijn omdat ze liever de nieuwste It-bag hebben of de nieuwste catwalk look, dan eten. Maar vervolgens zitten ze wel met hun Louis Vuitton tas en Isabel Marant schoenen op de vieze metro stoeltjes.
Nu ik nog 6 weken te gaan heb in Parijs, is de familie al opzoek naar een nieuwe au pair voor volgend jaar. Dat zette mij aan het denken over wat ik hier allemaal gedaan heb, maar ook wat ik nog wil doen, de balans opmaken. Dankzij het schrijven van deze blog, hoop ik dat ik over een aantal jaren nog weet wat ik hier allemaal heb meegemaakt, maar het werkt ook therapeutisch. Ik heb mezelf hier beter leren kennen. Zo weet ik dat het leuk vindt om in of dichtbij een grote stad te wonen. De drukte en constante buzz vind ik geen probleem, zoals sommige meisjes hier wel vinden. Nu ik aan het nadenken ben over wat ik na dit avontuur wil gaan doen, weet ik dus dat ik het geen probleem zal vinden als ik in een andere wereldstad terecht kom. Aan de ene kant vind ik het spannend om niet te weten waar ik over een jaar zal zijn, maar ook een beetje eng. Er zijn zoveel mogelijkheden, elk met zijn voor- en nadelen. Op dit moment heb ik besloten terug naar Nederland te gaan (er was even de gedacht om in Frankrijk te blijven om te studeren) en werk te zoeken. Ik wil nog zoveel doen, zoals meer van de wereld zien. Maar daar moet ik eerst voor sparen. Dus mijn eerste stap na mijn terugkomst is om werk te vinden. Ik hoor het graag als iemand leuke vacatures voorbij ziet komen in toerisme, marketing, communicatie, leisure, media, etc. Ik sta open voor alles!
From Paris with love,
Dieuwertje
Goed, beter, best!
Terugkijkend op mijn blogs, vertel ik vooral over het leven in Parijs en de rare gewoontes van de Franse. Maar ik zit hier als au pair, dus wordt het tijd dat ik jullie iets meer vertel over wat ik allemaal doe. Dus deze keer een informatieve blog;)
Een van de leuke dingen van het werk als au pair is dat mijn week er elke keer anders uit ziet. Niet alleen omdat ik met kinderen werk, maar omdat mijn werkschema elke week verschilt. Op maandag en donderdag moet ik om half 12 de kinderen van school halen om thuis te lunchen. Het is een ware goocheltruc om ieder kind op de juiste school te krijgen op de juiste tijd en de jongste in bed te leggen( de twee oudste gaan 2 halve dagen naar Nederlandse school). Daarna breng ik of de moeder de kinderen naar school en gaat de jongste naar bed. Na zijn dutje hebben we nog even de tijd om te spelen en dan is het alweer tijd om de andere van school te halen. Dus om half 5 sta ik met een tas vol gouter (vier-uurtjes) bij de school. Dan naar huis en dan is mijn werkdag officieel afgelopen.
Op dinsdag en vrijdag ga ik naar school. Ik hoef dan pas om 3 uur terug te zijn en regelmatig pas om half 5. Op deze dagen ga ik vaak na school iets cultureels doen, althans in de winter. De afgelopen weken heb ik de uurtjes na school vooral doorgebracht in een parkje in de zon of in een Starbucks met klasgenootjes. Dan volgt hetzelfde schema als op de maandag en donderdag, behalve dat ik de kinderen op dinsdag nog naar tennis moet brengen.
De woensdag is voor veel au pairs de langste (zwaarste?!) dag in de week. Franse kindjes zijn de hele dag vrij op woensdag. Maar denk maar niet dat ze speelafspraken hebben bij vriendjes. Woensdag staat voor veel kinderen volgepland met activiteiten zoals muzieklessen en sportlessen. De metro's in Parijs zitten op woensdag vol vermoeide au pairs die de kinderen bij elkaar proberen te houden. Gelukkig kan ik ze met de auto naar de sportles van de jongste brengen en naar de zwemles van de twee oudste. Maar vaak hoef ik alleen de middag te werken. Woensdag is mijn vaste bakdag. Ik bak elke week een taart, cake of koekjes voor de kindjes. Soms met hun hulp, totdat ze er weer genoeg van hebben en ik het alleen kan opknappen.
In het weekend zijn veel au pairs vrij. Sowieso doe ik door de week veel dingen met vriendinnen en ik probeer ook regelmatig doordeweeks met ze af te spreken, maar in het weekend ben ik bijna constant in Parijs te vinden. Ik heb hier al een routine ontwikkeld, maar realiseer me (vooral met het mooie weer) wat een geluk ik heb om in Parijs te zitten. Het zijn juist de kleine dingen die het hier zo leuk maken. Grappige momenten met de kindjes ( 'oh wat schattig, een mama hondje met een baby.' Of te wel een golden retriever en haar 'baby' de teckel, volgens de jongste), gezellige lunches bij Amerikaanse diners met klasgenootjes ( OH MY GODDD, op zen Amerikaans. Afhankelijk van de intonatie een negatieve, ongelofelijke verhaal of een positieve, verassend verhaal) en lekker picknicken in het park met vriendinnen (boterkoekjes met Nutella, stokbrood met kaasjes en zon). Ik vind het hier prima en ik ben blij dat ik nog drie maanden te gaan heb. Maar om het allemaal nog leuker te maken krijg ik de komende 4 weekeindes bezoek uit Nederland. De kers op de taart...
A bientôt a Paris,
Bisou Dieuwertje
I love Paris in the springtime
Parijs kent vele gezichten. Zo ben ik tijdens de Paris Fashion Week heel Parijs doorgekruist en heb daardoor een aantal nieuwe leuke plekjes ontdekt. Maar Parijs heeft ook andere kanten. Zo stond ik van de week voor het eerst voor een dilemma. Onverwachts was ik tot 4 uur vrij. De ochtend was ik naar school geweest en om 11 uur was ik klaar. Vriendinnen moesten werken, ik had geen geld om te winkelen, musea had ik de week ervoor al een aantal bezocht, ik had mijn Lonely PLanet niet bij (erg toepasselijke titel in deze situatie) en tot overmaat van ramp regende het. Ik had geen zin om gewoon rond te lopen of een museum te bezoeken. 'Zelfs Parijs is geen leuke stad als het regent', dacht ik toen. Plotseling realiseerde ik me dat Parijs voor mij nu een stad is als ieder andere zoals Tilburg ( in de regen althans). Ik zit hier nog maar twee maanden, maar Parijs voelt al wel als een tweede thuis. Hoewel ik nog niet altijd feilloos de weg weet te vinden, heb ik al wel 'mijn' plekjes ontdekt. Ik kwam die dag tot de conclusie dat Parijs een geweldige stad is, maar door de regen wordt mijn zicht enigszins vertroebeld en lijkt het een stad als ieder ander.
Weer een andere kant van Parijs, ontdekte ik deze week. Terwijl ik deze blog schrijf (op papier), zie ik de Eiffeltoren net boven de (nog) kale bomen uitsteken, een fotoshoot voor mijn neus, de piramides van het Louvre en veel mensen die hetzelfde idee hadden om op deze zonnige dag naar Jardin des Tuileries te gaan. Ik heb nog een uur te doden voordat ik mijn eerste visite op kan halen. Maar met het zonnetje op mijn gezicht en een baguette Parisienne in mijn hand, vind ik dat geen probleem. Ik begrijp waarom veel bekende verhalen, liedjes en schilderijen zijn geschreven of geschilderd in Parijs en waarom veel kunstenaars hier woonden. Parijs ademt inspiratie! Of zoals Frank Sinatra zingt: 'I love Paris in de springtime'.
Het lijkt alsof alle jonge, hippe mensen gedurende de winter opgesloten hebben gezeten in een grot en nu weer voor het eerst naar buiten komen. Het krioelt van mensen in de mooie parken, op de drukke straten en de kleine terrasjes. Iedereen is vrolijk door het zonnige weer. Ik geniet altijd van de lente, maar nu nog meer. De temperatuur is in een aantal dagen tot bijna 20 graden gestegen. Hoewel de nieuwe lentecollecties eerst nog zo misplaatst leken in de winkels terwijl het buiten grauw was, wemelt het nu van de vrolijke pastel kleuren in de zonnige straten van Parijs.
De eerste visite heb ik dit weekend gehad. Femke, Evelien en Linda kwamen een weekendje langs. Na een druk, maar super leuk weekend, was het weer tijd voor hun om naar huis te gaan. Ik vond het erg leuk om ze een klein stukje van Parijs te laten zien(in hun geval onder andere de H&M, Zara en Mango). De reactie die ik kreeg op een wijk die ik erg leuk vind, deed mij beseffen dat niet iedereen Parijs zo geweldig vindt als ik. Gelukkig delen de au pairs mijn mening en gaan zij graag Parijs met mij verder ontdekken.
Veel liefs vanuit Parijs,
Dieuwertje
Carnaval of Paris Fashion Week?
Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de leuke, grappige, lieve berichtjes die ik heb ontvangen. Niet alleen de afgelopen week, maar ook sinds mijn verblijf in Parijs. Ik vind het ook erg leuk om te zien dat mijn blog zoveel gelezen wordt!
Een glimlach brak door op mijn gezicht toen ik overal om mee heen Nederlands hoorde. Mijn schouders ontspanden en mijn greep op mijn, toch weer overvolle, koffer verslapte. Ik plofte opgelucht op een schone stoel neer in de trein, zeker in tegenstelling met de treinstoelen in Parijs. Na een frontale botsing met een vrouw op het perron, niks geen 'pardon' of 'excusez-moi' meer, werd ik begroet door Brabantse gezelligheid: Carnaval. In de trein al wat aanspraak gehad van noorderlingen die in Breda gingen carnavallen, waardoor ik alvast een beetje in de stemming kwam. Ik had verwacht dat als ik terug naar Nederland zou komen, dat alles veranderd zou zijn. Niet alleen mensen, maar ook gebouwen, winkels, steden. Dus ik was verbaast, maar ook gerust gesteld,om te merken dat er niets veranderd was. Na bijna twee weken carnaval, kaastostis, verjaardagen en andere gezelligheid was het weer tijd om terug naar Parijs te gaan. Ik was heel blij om weer even thuis te zijn geweest, maar gelukkig vond ik het ook weer leuk om terug te gaan naar Parijs.
Eenmaal in Parijs had ik het huis nog een aantal dagen voor mezelf. Ik ben veel op pad geweest, heb veel dingen bezocht, maar ik ben vooral bezig geweest met de Paris Fashion Week waardoor ik veel nieuwe kanten van Parijs heb gezien. Samen of alleen ben ik met mijn camera op pad geweest om foto's te maken van mode mensen. De kledingstijlen verschilde nogal van fashionable en leuk tot uiterst bizar en lelijk. Vaak geldt bij deze evenementen: hoe gekker gekleed, hoe meer foto's er van worden genomen. Ik heb dus ook hele vreemde creaties voorbij zien komen, waardoor ik me weer even in Tilburg waande tijdens Carnaval.
Wanneer je naar een show gaat van een ontwerper voel je de spanning stijgen van de mensen die buiten staan (de mensen zonder uitnodiging dus) als er weer een zwarte auto met getinte ramen stopt voor de ingang. Je hoort het publiek fluisteren als er een bekend gezicht uitstapt. Fotografen schieten naar voren en met veel elleboog werk zijn ze net op tijd om een goed plaatje te schieten van de beroemdheid, die ongeïnteresseerd een pose aanneemt, net alsof ze er niet op voorbereidt is (terwijl ze volgens mij stiekem voor de spiegel looks en poses heeft staan oefenen). Ondertussen hoor ik een Nederlands meisje haar strategie uitleggen om binnen te komen zonder uitnodiging. Ik moet toegeven dat ze er leuk uitziet en er echt moeite voor heeft gedaan. Terwijl alle genodigden binnen zijn, de straat vol staat met zwarte auto's met getinte ramen en de stoep weer leeg raakt, besluit ik om naar huis te gaan, of naar de volgende show, waar ik ongetwijfeld weer dezelfde mensen tegenkom in andere outfits. Of het Nederlandse meisje binnen is gekomen weet ik niet, maar toen ik haar een uur later tegenkwam bij een andere show keek ze niet erg vrolijk.
De temperatuur steeg deze week tot een fijne 14 graden. De lente hangt in de lucht (terwijl ik dit schrijf regent het pijpenstelen, maar goed...) en ik heb zin in wat zon. Ik heb nog een hele grote to-do list als het voorjaar wordt. Maar voor nu heb ik nog een aantal musea te bezoeken. Deze week ben ik naar Centre Pompidou geweest en het Pantheon. Centre Pompidou is een museum met moderne kunst, punt. Het Pantheon daarentegen is een gebouw met een langer verhaal. Een nadeel van zelf naar deze musea gaan, zonder de verplichting van schoolreisjes, is dat je vaak de achtergrond niet kent. Toen ik met Nomi vlakbij het Pantheon was, besloten we de bordjes te volgen, niet wetend wat we op de eindbestemming zouden vinden. Hoewel we er binnen zijn geweest (gelukkig voor Europeanen onder de 26 zijn veel musea gratis) weet ik nou nog steeds niet wat het precies was. Hoewel de reisgidsen vol staan met musea met een korte uitleg, mist het toch vaak net de extra informatie die het interessanter maakt. Nou heb ik als arm au pairtje niet genoeg geld (en zin) om in elk museum een guided tour te doen, maar als je voor korte tijd in Parijs bent en echt de musea wil bezoeken, raad ik het wel aan. Hoewel ik zelf ook altijd de chinezen met de koptelefoons in musea uitlach, zie ik er toch enig nut van in. Dus als je de volgende keer een blond meisjes ziet (i.p.v. de chinees) met een koptelefoon? Grote kans dat ik het ben.
A Bientôt,
Bisous Dieuwertje
Pas amour, mais camaraderie en Paris
Hoewel mijn brievenbus dit jaar niet vol zat met valentijnskaartjes (wanneer wel?!), heb ik een erg leuke Valentijnsdag gehad. Het begon allemaal aan het einde van mijn Franse les. Het Amerikaanse meisje (de zeemeermin, ja). Ze had voor al haar klasgenootjes een klein valentijnskaartje met een grappig plaatje en tekstje. Ze gaf zelf toe dat Valentijnsdag in Amerika erg gecommercialiseerd was, maar dat het hoe dan ook een dag was om je liefde te uiten naar een ander. Dus voor de gezelligheid besloten we nog wat te gaan drinken bij de Starbucks met een aantal na de les. Uiteindelijk, na 3 uur, 2 drankjes en een broodje, hadden we met veel lol de cultuurverschillen besproken. Niet alleen de cultuurverschillen met Frankrijk, maar sowieso rare gewoontes en nationale feestdagen. Zo kwamen we er achter dat kinderen in Amerika op Saint Patricks day 's avonds een val zetten om leprachauns te vangen(van origine een Ierse kabouter), ze in Denemarken midzomernacht vieren met een vreugdevuur waarop ze een heks verbranden (niet echt natuurlijk, althans nu niet meer), ze in Zweden een speciale feestdag hebben waarop ze een kat in een piñata stoppen om hem dood te slaan (geen echte natuurlijk, althans nu niet meer) en dat in Nederland elk jaar een oude racistische man komt met zijn zwarte slaven om kindjes een cadeautje te geven of mee te nemen in de zak(beetje dubieus nou ik erbij nadenk).
Ik vond het een erg leuke ontmoeting, want een van de redenen om naar Parijs te gaan was om meer mensen met een andere cultuur te leren kennen. Nou dat is bij deze gelukt. We hebben al afspraken gemaakt om een keer Amerikaans te ontbijten, te lasergamen, voor een échte high tea en op stap te gaan. Wat mij erg verbaasde is dat veel van de meisjes hier naar de kerk van hun nationaliteit gaan. Niet altijd voor het religieuze aspect, maar voor sociale contacten met landgenoten. Dan zijn wij Nederlandse au pairs wel erg modern om te socializen via Facebook in plaats van via de kerk.
Natuurlijk mis ik mama als ik in Nederland ben. Maar hier in Parijs wordt het vaak nog meer benadrukt. In Parijs wordt ik vaak aan haar herinnerd door de overvloed aan kunst en bijzondere architectuur. Dan denk ik: 'dit zou mama helemaal geweldig hebben gevonden', en; 'dit museum was echt iets voor mama'. Soms maak ik, zonder erbij na te denken, foto's die ik aan mama wil laten zien. Maar dan komt de realiteit weer hard aan. Dat kan niet. Toch denk ik dat ze bij me is op al mijn avonturen hier. En ik denk dat ze het geweldig had gevonden! Op de sterfdag van mama sta ik er altijd bij stil dat ze er niet meer is. Maar de weken ervoor zijn vaak het ergst, terwijl de dag zelf voorbijgaat als iedere andere dag. Gelukkig ben ik in die periode in Nederland bij mijn familie en vrienden. En hoewel ik op 3 maart weer in Parijs zit, zal ik die dag zeker niet voorbij laten gaan zonder stil te staan bij alle kunst, architectuur en cultuur die Parijs te bieden heeft, en natuurlijk mama.
En om een beetje in de sfeer van Saint Valentine te blijven, wens ik iedereen een leuke en liefdevolle Valentijn. ( Ojee, volgens mij is dat positieve Amerikaanse gezever mijn Nederlandse nuchterheid binnen geslopen)
Tot over een paar dagen in NEDERLAND! Een fijne carnaval à tous et á Bientôt!
Bisous Dieuwertje
Welcome to my world, the au pair world!
Als ik denk aan het goede Franse leven, heb ik een plaatje voor ogen van een mooi oud huis ergens in het zuiden van Frankrijk op het platteland, waar ze elke dag vers stokbrood eten, wijn drinken en veel kaas eten. Hoewel dit plaatje natuurlijk niet klopt in het gehaaste Parijs, merk ik wel dat de levensstandaard hier hoger is dan in Nederland. Mensen werken hard en veel, maar daarnaast vinden ze ook nog de tijd voor hobby's, familie en vrienden. Neem als voorbeeld het gezin waar ik zit. Beide ouders werken, hoewel de moeder regelmatig thuis werkt. De kinderen gaan 4 dagen in de week naar school en op woensdag zijn ze vrij. Door de week werken de ouders hard, maar in het weekend nemen ze alle tijd voor de kinderen. In het weekend moet ik soms op zondagochtend een uurtje oppassen, maar de rest van het weekend ben ik vrij om te doen en laten wat ik wil. De ouders brengen dan vaak de hele dag door met de kinderen en ondernemen leuke dingen. En dankzij de au pair (moi) hebben de ouders 1 of 2 avonden in de week tijd voor elkaar. Dit alles overgoten met een sausje van lekker en goed eten, (veel) vakanties en gezelligheid, maakt voor mij de levensstandaard erg hoog hier. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren. Een vriendin van mij hier, in tegenstelling, vindt juist dat de ze hier leven om te werken. De ouders van haar gastfamilie hebben hoge ambities en verwachten hoge prestaties van de kinderen. Zij waardeert juist het leven in Nederland meer. Dus de meningen zijn verdeeld. Deze verschillen maken mij des te meer duidelijk wat een geluk ik heb gehad met mijn gastfamilie. Ik heb namelijk al heel wat vreemde verhalen gehoord. Het is vrij lastig om in contact te komen met locals, dus je legt voornamelijk contact met andere au pairs op het schoolplein, taalschool of via de facebook page. Ik ga voornamelijk om met nederlandse meisjes, maar in mijn dorp wonen er geen. Dus als ik in Maisons-Laffitte iets ga doen is dat vaak met italiaanse, Oostenrijkse en Duitse meisjes. Het is natuurlijk erg leuk om ook hun cultuur te leren kennen en te praten over hoe we de Franse cultuur ervaren.
Het is opmerkelijk dat ieder nationaliteit eigen kenmerken heeft. Zo zien de Engelse meisjes er altijd tiptop uit. Ze hebben veel make-up op en dragen (naar hun idee) modieuze kleren. De Scandinavische meisjes zien er uit alsof ze uit een Marc'o polo reclame zijn gelopen. Vaak lichte haarkleur (zoals je verwacht van zweedse meisjes) en slank. De Mexicaanse meisjes zijn klein en een beetje mollig. En naast hun huidskleur en donkere haren, valt het op dat ze altijd gemakkelijk kleding aanhebben zoals sportieve vesten en simpele laarzen. Een simpel voorbeeldje van het observeren van mijn klasgenoten: Een Mexicaans meisje wat er uit ziet als Snooki van Jersey Shore, klein, beetje mollig en hoog haar. Een Amerikaans meisje die denkt dat ze een zeemeermin is (dat zei ze zelf!) en eruit ziet als een kerstboom met al haar verroeste 'zilveren' sieraden. En een Engels meisje wiensfoundation 2 tinten donkerder is dan haar eigen huidskleur en die een jurk aan heeft die doet denken aan die grote vogel van Sesamstraat. Jaja, zoals je leest is het hier een au pair wereld vol kleuren, stijlen en smaken.
Veel au pairs zitten hier al vanaf september en hadden dan ook een aantal tips van winkels die erg populair zijn bij hun:
-Een stukje Nederland in Parijs. Toen ik het logo zag moest ik even kijken of ik niet gewoon in de Heuvelstraat was (grapje). De HEMA. Nou ga ik in Nederland niet zo vaak naar de Hema, maar dit riep toch wel herinneringen op aan de fijne panty's en nagellak. Ik ben er even snel naar binnen geweest om voor een lekker Hollands prijsje een potje nagellak te kopen(daar betaal je hier minstens 8 euro voor). Ik zag de paaseitjes ook al staan, maar die hadden helaas een Frans prijskaartje, dus die heb ik laten staan. Toevallig zag ik die dag nog een stukje Nederland in Parijs. Ik liep in Quartier Latin, de studentenbuurt, en zag weer een bekend logo. De Polly Magoo! Of het hier net zo leuk is als inTlburg weet ik niet, maar ik ga het zeker een keer uitproberen. Tot slot heb ik die avond nog poffertjes gegeten. Dus dat was mijn Hollandse ervaring en Paris.
-Er is op de Champs Elysees een kledingwinkel waar je je ogen uitkijkt. De Abercrombie & Fitch. De winkel is vanaf de straat niet te zien. Je moet door een grote sierlijke poort... maar eerst moet je in de rij gaan staan om naar binnen te komen. Gelukkig waren wij doordeweeks gegaan, want in het weekend sta je minimaal een half uur in de rij. Maar na vijf minuten mochten wij naar binnen. De spanning steeg terwijl we de knappe security mannen begroette en over het grindpad naar de indrukwekkende gotische deuren liepen. Wat ik binnen zag had ik echt nooit verwacht. Bij de deur stond een mannelijk model zonder shirt met een 8-pack waar je u tegen zegt. Of we op de foto wilde? De eerste keer sloeg ik over, maar de tweede keer (jaja, ik ben nog een keer geweest;)) ben ik voor de bijl gegaan. Nadat mijn ogen waren gewend aan het donker keek ik mijn ogen uit. Er stonden verschillende modellen, mannen en vrouwen, te dansen in de winkel. Ze vroegen aan iedereen 'how are you doing' met verschillende accenten (denk Joey uit Friends, met een zwaar Frans accent en zangerig Italiaans). De eerste keer durfde ik de modellen bijna niet aan te kijken, punt 1 omdat ik een beetje geïntimideerd was en punt 2 omdat ik dan heel hard zou gaan lachen. Het ziet er eigenlijk echt belachelijk uit. Er hangen een paar leuke kledingstukken (denk America Today, zelfde kwaliteit denk ik), maar het is zo belachelijk duur.
Tot zover weer een update. Volgende week mijn laatste update vanuit Parijs, want daarna kom ik naar Nederland voor Carnaval!
A Bientôt,
Bisous Dieuwertje
Time flies when you're having fun!
Coucou,
Ik ben nog steeds verbaasd hoe snel je je kunt aanpassen aan het leven in een andere land. Dat je niet meer opkijkt van cultuurverschillen, maar dat het voor jezelf ook normaal wordt. Toch sta ik nog geregeld met verbazing te kijken naar bepaalde dingen, daarover straks meer. Maar het meest verbazend is dat ik het tegenwoordig normaal vindt om 8 euro voor een drankje te betalen in een bar, crêpes voor maar 2 euro te kopen en om afstanden te lopen waarvoor ik thuis de auto zou pakken.
Drie keer per jaar gaat Patricia naar de grote supermarkt in het dorp verderop. Dat is zo'n mega grote supermarkt waar je niet alleen eten kunt kopen, maar ook tv's, kleding, boeken en tuinmeubels. Ik wilde wel graag mee om het eens een keertje te bekijken. Gewapend met 7 boodschappentassen gingen we naar de Carrefour. Daar aangekomen was het nog lekker rustig, dus we konden de auto vooraan parkeren. We begonnen bij de bio afdeling, die 3 rijen besloeg. Ik hoorde een achtergrond muziekje van fluitende vogeltjes. Daarna de groente afdeling, waar een man een gezellig salsa muziekje op zetten om zijn koopwaren te promoten. Hij ging er zelfs bij dansen! Ik was zo afgeleid door zijn performance dat ik niet eens heb gezien wát hij aan het promoten was. Ik viel van de ene verrassing in de andere. Vervolgens zag ik iets wat je in Nederland echt nooit zal zien. Er zat een duif in de supermarkt en niemand die zo verbaasd stond te kijken als ik. Toen begon ik me af te vragen of de fluitende vogeltjes een achtergrond muziekje was of dat ze er echt zaten. Ieder product had minstens twee gangpaden, de toetjes zelfs 4, en keuze uit vier of vijf verschillende merken! Na twee uur zaten we weer in de auto terug naar huis, mijn hoofd tolde nog van alle keus.
Zaterdag was ik op stap geweest met aan aantal meisjes. We hadden afgesproken om eerst nog wat te gaan drinken en daarna naar een club te gaan. Toen ik bij het afgesproken metrostation kwam draaide ik me om en kon de Eiffel toren zien met alle lichtjes. Wederom stond ik weer verbaasd en verrukt te kijken en te wijzen, terwijl de andere meiden niet meer opkijken van dat uitzicht. Daarna gingen we naar een club die nu erg 'hip' is. Gelukkig stonden we op de gastenlijst, anders moet je entree betalen. De club was erg groot en mooi en het publiek gezellig. De mensen waren jong en hip, maar niet arrogant en egoïstisch zoals je dat in Nederland tegenkomt. Zelfs als je in de club tegen iemand opbotst krijg je nog een uitgebreid excuus. De clubs gaan hier pas om 6 uur dicht, dus we gingen ook pas naar huis toen de vogeltjes begonnen te fluiten.
Naast mijn werk hier, heb ik nog redelijk veel tijd om Parijs te ontdekken samen met de andere meiden. Sowieso ben ik het weekend altijd vrij en daarnaast op dinsdag en vrijdag ochtend tot 3 uur. Dus dan ga ik Parijs verkennen. Zo ook afgelopen vrijdag. Ik had met een meisje afgesproken om na school even naar een boekwinkel te gaan en een beetje rond te lopen. Toen ik op de afgesproken tijd op de bestemming was en geen gehoor kreeg van mijn telefoontjes, ben ik in mijn eentje naar de boekwinkel gegaan. Het is hier veel normaler om in je eentje ergens naar toe te gaan. Ik ging dus ook als een echte Parisienne in een klein cafétje chocolademelk drinken (Die trouwens zoooo lekker was!) met het boek wat ik net had gekocht. Zo ben ik zondag ook even in mijn eentje naar Cimietere Pere Lachaise geweest. Nou zul je denken, naar een kerkhof? Op dit kerkhof liggen allemaal bekende mensen zoals Jim Morrison, Oscar Wilde, Edith Piaf, maar ook Chopin, Moliere en Proust. Het is een erg groot kerkhof midden in Parijs. Ik was met de camera in de aanslag (op een kerkhof toch een beetje een raar gevoel) op zoek naar het graf van Morrison, maar kon het zo snel niet vinden. De kou heeft ook Parijs overvallen, dus gaf ik het na een uur zoeken op. Dus dit zet ik op mijn lijstje om te gaan doen als het beter weer is.
Mijn To-do list wordt trouwens met de dag groter. Er is zo ontzettend veel te zien en doen in Parijs. Bij mijn les Civilisation op school kregen we een quiz met foto's van plaatsen in Parijs die je gezien moet hebben. Het waren 22 plaatjes...waarvan ik er nog maar 2 had bezocht. Dus toen realiseerde ik me dat ik hier nu een maand ben en nog niet zoveel gezien heb en dat ik nog maar 5 maanden de tijd heb. Wat veel mensen in een weekend proberen te proppen, kan ik in 6 maanden doen, maar toch ben ik bang dat ik wat ga missen. Mijn voornemen is om elk weekend iets van de lijst te bezoeken. Pere Lachaise kan ik in ieder geval doorstrepen. Dus als iemand nog leuke tips heeft, let me know, en dan zet ik het op mijn lijstje!
Hoewel ik het hier prima naar mijn zin heb, is het eerste ticket naar huis al geboekt. Ik kom 17 februari naar huis en vertrek pas 29 feb weer naar Parijs. Als echte Brabantse wil ik carnaval natuurlijk niet missen! Bovendien mis ik de bruine boterhammen met kaas, mijn familie, vito natuurlijk en mijn vriendinnen wel. Maar gelukkig heb ik nog genoeg tedoen om daar niet aan te hoeven denken;)
A bientôt en laat een berichtje achter!
Bisous,
Dieuwertje
