Als ik denk aan het goede Franse leven, heb ik een plaatje voor ogen van een mooi oud huis ergens in het zuiden van Frankrijk op het platteland, waar ze elke dag vers stokbrood eten, wijn drinken en veel kaas eten. Hoewel dit plaatje natuurlijk niet klopt in het gehaaste Parijs, merk ik wel dat de levensstandaard hier hoger is dan in Nederland. Mensen werken hard en veel, maar daarnaast vinden ze ook nog de tijd voor hobby's, familie en vrienden. Neem als voorbeeld het gezin waar ik zit. Beide ouders werken, hoewel de moeder regelmatig thuis werkt. De kinderen gaan 4 dagen in de week naar school en op woensdag zijn ze vrij. Door de week werken de ouders hard, maar in het weekend nemen ze alle tijd voor de kinderen. In het weekend moet ik soms op zondagochtend een uurtje oppassen, maar de rest van het weekend ben ik vrij om te doen en laten wat ik wil. De ouders brengen dan vaak de hele dag door met de kinderen en ondernemen leuke dingen. En dankzij de au pair (moi) hebben de ouders 1 of 2 avonden in de week tijd voor elkaar. Dit alles overgoten met een sausje van lekker en goed eten, (veel) vakanties en gezelligheid, maakt voor mij de levensstandaard erg hoog hier. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren. Een vriendin van mij hier, in tegenstelling, vindt juist dat de ze hier leven om te werken. De ouders van haar gastfamilie hebben hoge ambities en verwachten hoge prestaties van de kinderen. Zij waardeert juist het leven in Nederland meer. Dus de meningen zijn verdeeld. Deze verschillen maken mij des te meer duidelijk wat een geluk ik heb gehad met mijn gastfamilie. Ik heb namelijk al heel wat vreemde verhalen gehoord. Het is vrij lastig om in contact te komen met locals, dus je legt voornamelijk contact met andere au pairs op het schoolplein, taalschool of via de facebook page. Ik ga voornamelijk om met nederlandse meisjes, maar in mijn dorp wonen er geen. Dus als ik in Maisons-Laffitte iets ga doen is dat vaak met italiaanse, Oostenrijkse en Duitse meisjes. Het is natuurlijk erg leuk om ook hun cultuur te leren kennen en te praten over hoe we de Franse cultuur ervaren.

Het is opmerkelijk dat ieder nationaliteit eigen kenmerken heeft. Zo zien de Engelse meisjes er altijd tiptop uit. Ze hebben veel make-up op en dragen (naar hun idee) modieuze kleren. De Scandinavische meisjes zien er uit alsof ze uit een Marc'o polo reclame zijn gelopen. Vaak lichte haarkleur (zoals je verwacht van zweedse meisjes) en slank. De Mexicaanse meisjes zijn klein en een beetje mollig. En naast hun huidskleur en donkere haren, valt het op dat ze altijd gemakkelijk kleding aanhebben zoals sportieve vesten en simpele laarzen. Een simpel voorbeeldje van het observeren van mijn klasgenoten: Een Mexicaans meisje wat er uit ziet als Snooki van Jersey Shore, klein, beetje mollig en hoog haar. Een Amerikaans meisje die denkt dat ze een zeemeermin is (dat zei ze zelf!) en eruit ziet als een kerstboom met al haar verroeste 'zilveren' sieraden. En een Engels meisje wiensfoundation 2 tinten donkerder is dan haar eigen huidskleur en die een jurk aan heeft die doet denken aan die grote vogel van Sesamstraat. Jaja, zoals je leest is het hier een au pair wereld vol kleuren, stijlen en smaken.

Veel au pairs zitten hier al vanaf september en hadden dan ook een aantal tips van winkels die erg populair zijn bij hun:

-Een stukje Nederland in Parijs. Toen ik het logo zag moest ik even kijken of ik niet gewoon in de Heuvelstraat was (grapje). De HEMA. Nou ga ik in Nederland niet zo vaak naar de Hema, maar dit riep toch wel herinneringen op aan de fijne panty's en nagellak. Ik ben er even snel naar binnen geweest om voor een lekker Hollands prijsje een potje nagellak te kopen(daar betaal je hier minstens 8 euro voor). Ik zag de paaseitjes ook al staan, maar die hadden helaas een Frans prijskaartje, dus die heb ik laten staan. Toevallig zag ik die dag nog een stukje Nederland in Parijs. Ik liep in Quartier Latin, de studentenbuurt, en zag weer een bekend logo. De Polly Magoo! Of het hier net zo leuk is als inTlburg weet ik niet, maar ik ga het zeker een keer uitproberen. Tot slot heb ik die avond nog poffertjes gegeten. Dus dat was mijn Hollandse ervaring en Paris.

-Er is op de Champs Elysees een kledingwinkel waar je je ogen uitkijkt. De Abercrombie & Fitch. De winkel is vanaf de straat niet te zien. Je moet door een grote sierlijke poort... maar eerst moet je in de rij gaan staan om naar binnen te komen. Gelukkig waren wij doordeweeks gegaan, want in het weekend sta je minimaal een half uur in de rij. Maar na vijf minuten mochten wij naar binnen. De spanning steeg terwijl we de knappe security mannen begroette en over het grindpad naar de indrukwekkende gotische deuren liepen. Wat ik binnen zag had ik echt nooit verwacht. Bij de deur stond een mannelijk model zonder shirt met een 8-pack waar je u tegen zegt. Of we op de foto wilde? De eerste keer sloeg ik over, maar de tweede keer (jaja, ik ben nog een keer geweest;)) ben ik voor de bijl gegaan. Nadat mijn ogen waren gewend aan het donker keek ik mijn ogen uit. Er stonden verschillende modellen, mannen en vrouwen, te dansen in de winkel. Ze vroegen aan iedereen 'how are you doing' met verschillende accenten (denk Joey uit Friends, met een zwaar Frans accent en zangerig Italiaans). De eerste keer durfde ik de modellen bijna niet aan te kijken, punt 1 omdat ik een beetje geïntimideerd was en punt 2 omdat ik dan heel hard zou gaan lachen. Het ziet er eigenlijk echt belachelijk uit. Er hangen een paar leuke kledingstukken (denk America Today, zelfde kwaliteit denk ik), maar het is zo belachelijk duur.

Tot zover weer een update. Volgende week mijn laatste update vanuit Parijs, want daarna kom ik naar Nederland voor Carnaval!

A Bientôt,

Bisous Dieuwertje