Hoewel mijn brievenbus dit jaar niet vol zat met valentijnskaartjes (wanneer wel?!), heb ik een erg leuke Valentijnsdag gehad. Het begon allemaal aan het einde van mijn Franse les. Het Amerikaanse meisje (de zeemeermin, ja). Ze had voor al haar klasgenootjes een klein valentijnskaartje met een grappig plaatje en tekstje. Ze gaf zelf toe dat Valentijnsdag in Amerika erg gecommercialiseerd was, maar dat het hoe dan ook een dag was om je liefde te uiten naar een ander. Dus voor de gezelligheid besloten we nog wat te gaan drinken bij de Starbucks met een aantal na de les. Uiteindelijk, na 3 uur, 2 drankjes en een broodje, hadden we met veel lol de cultuurverschillen besproken. Niet alleen de cultuurverschillen met Frankrijk, maar sowieso rare gewoontes en nationale feestdagen. Zo kwamen we er achter dat kinderen in Amerika op Saint Patricks day 's avonds een val zetten om leprachauns te vangen(van origine een Ierse kabouter), ze in Denemarken midzomernacht vieren met een vreugdevuur waarop ze een heks verbranden (niet echt natuurlijk, althans nu niet meer), ze in Zweden een speciale feestdag hebben waarop ze een kat in een piñata stoppen om hem dood te slaan (geen echte natuurlijk, althans nu niet meer) en dat in Nederland elk jaar een oude racistische man komt met zijn zwarte slaven om kindjes een cadeautje te geven of mee te nemen in de zak(beetje dubieus nou ik erbij nadenk).

Ik vond het een erg leuke ontmoeting, want een van de redenen om naar Parijs te gaan was om meer mensen met een andere cultuur te leren kennen. Nou dat is bij deze gelukt. We hebben al afspraken gemaakt om een keer Amerikaans te ontbijten, te lasergamen, voor een échte high tea en op stap te gaan. Wat mij erg verbaasde is dat veel van de meisjes hier naar de kerk van hun nationaliteit gaan. Niet altijd voor het religieuze aspect, maar voor sociale contacten met landgenoten. Dan zijn wij Nederlandse au pairs wel erg modern om te socializen via Facebook in plaats van via de kerk.

Natuurlijk mis ik mama als ik in Nederland ben. Maar hier in Parijs wordt het vaak nog meer benadrukt. In Parijs wordt ik vaak aan haar herinnerd door de overvloed aan kunst en bijzondere architectuur. Dan denk ik: 'dit zou mama helemaal geweldig hebben gevonden', en; 'dit museum was echt iets voor mama'. Soms maak ik, zonder erbij na te denken, foto's die ik aan mama wil laten zien. Maar dan komt de realiteit weer hard aan. Dat kan niet. Toch denk ik dat ze bij me is op al mijn avonturen hier. En ik denk dat ze het geweldig had gevonden! Op de sterfdag van mama sta ik er altijd bij stil dat ze er niet meer is. Maar de weken ervoor zijn vaak het ergst, terwijl de dag zelf voorbijgaat als iedere andere dag. Gelukkig ben ik in die periode in Nederland bij mijn familie en vrienden. En hoewel ik op 3 maart weer in Parijs zit, zal ik die dag zeker niet voorbij laten gaan zonder stil te staan bij alle kunst, architectuur en cultuur die Parijs te bieden heeft, en natuurlijk mama.

En om een beetje in de sfeer van Saint Valentine te blijven, wens ik iedereen een leuke en liefdevolle Valentijn. ( Ojee, volgens mij is dat positieve Amerikaanse gezever mijn Nederlandse nuchterheid binnen geslopen)

Tot over een paar dagen in NEDERLAND! Een fijne carnaval à tous et á Bientôt!

Bisous Dieuwertje