Metrostampers, parkeerstress en spookjes!

Vrijdag ochtend stond ik met veel moeite om 7 uur naast mijn bed. Ik moest naar school. Na de vorige avond op het laatste moment mijn huiswerk te hebben gemaakt(deja vu). Een waarschuwing voor iedereen, vermijdt de ochtend spits in het ov! Ik moest met de hogesnelheidstrein naar Parijs, de RER. Jaja lezers, ook hier springen er wel eens mensen voor de trein. De trein die ik eigenlijk zou nemen kon niet komen i.v.m. een ongeluk. Dus de NS is echt niet de enige die daar vaak last van heeft. Vervolgens moesten dus alle forenzen, au pairs, zwervers, studenten en andere mensen die zo dom zijn om in de spits te reizen, in de volgende trein. Het paste allemaal net. Ik kon rustig tegen de muur leunen en over de schouders van de man voor mij de krant mee lezen (poging tot). Totdat we bij, daar komt hij weer, Houilles Carrieres sur Seine kwamen. Er werd gewoon letterlijk geduwd door iedereen om erin te kunnen. Ik voelde me een sardientje in een blik, of zoals in Japan (of China?), waar ze personeel hebben om de forenzen in de metro te stouwen. Nou wordt ik altijd al een beetje licht in mijn hoofd door de bedompte lucht 's ochtends, maar toen had ik helemaal het idee dat ik het zou begeven. Gelukkig stapte er bij de halte La Defense heel veel mensen uit, waardoor ik weer kon adem halen. Maar toen ging ik bijna van mijn stokje door de vieze koffie, ochtend adem van de man naast me! Mijn eerste keer in de verkeerde trein stappen is me vandaag pas overkomen. Met mijn slaapkop in de verkeerde trein gestapt die vertraagd was en er vervolgens pas na 20 minuten achter komen dat je nog steeds niet in de tunnel zit. En ik vond het al zo vreemd dat het zo rustig was in de trein! Vervolgens zo snel mogelijk uitgestapt, waarna je er achter komt dat je ook had kunnen blijven zitten, maar dan met een omweg bij school zou zijn gekomen. Vervolgens de volgende metro terug om erna erachter te komen dat de trein die je eigenlijk zou moeten hebben 30 minuten(!) vertraagd is. Ik kom dus even terug op mijn commentaar van de vorige blog (lees: het drukke, bedompte, maar geniale, metrostelsel ). Vervolgens is het natuurlijk niet afgelopen met het ongeluk en staan we 20 minuten vast in het donker in de (juiste) tunnel. Ik kwam (maar) drie kwartier te laat op school en kon me in het Frans verontschuldigen. Het Frans leren gaat sowieso redelijk goed. Ik kan me al wel duidelijk maken, maar dan gaat het zo: Hier je fait du shopping, gisteren ik winkel. Haha respect voor alle mensen die een nieuwe taal leren :p

Mijn parkeer skills gaan er hier ook op vooruit. Ik sta op zulke kleine parkeerplaatsen, dat ik ze in Nederland nog geen blik waardig zou gunnen. Het is hier heel gebruikelijk om te parkeren tussen auto's waarna je nog maar aan beide kanten 10 cm overhoudt. Maar er rijden hierdoor ook heel veel gedeukte auto's rondt. Het is erg grappig om te zien hoe de mensen met zo veel beheersing de auto's op de kleine parkeerplaatsen zetten. De eerste paar keren stond ik dan ook bijna met mijn mond open te kijken.

Hoewel ik er nog maar 2 weken ben, gaat het allemaal erg goed. Ik ken de weg in het dorp al redelijk goed. Ik ben zelfs al een keer op stap geweest. Samen met 5 andere meisjes ben ik naar een pub geweest in Parijs. Het lijkt heel erg op een kroeg in Nederland, behalve dat je er minstens 5 euro kwijt bent voor een drankje. Daarnaast heb ik dé ontdekking gedaan. Ze hebben hier ook spookjes chips! Dezelfde chips die ik altijd in Spanje met zakken tegelijk verslond. Ze zitten in een andere zak en ze smaken ietsiepietsie anders, maar het lijkt er heel veel op! Ik heb dus mijn favoriete 'gerecht' van de Franse cuisine gevonden. Het koken gaat ook goed. Het gezin eet heel gezond, vooral verse groenten en veel fruit. Ze hebben een stoommachine, waardoor het erg makkelijk is om het eten te bereiden. Daarnaast probeer ik zelf ook nieuwe gerechten uit, dus ik hoop dat ik een topchef ben als ik terug ben!

Het is hier sinds het weekend erg koud. In Parijs lijkt het nog kouder te zijn. Helaas moest ik een nieuwe trui kopen, omdat ik veel thuis moest laten vanwege ruimtegebrek. Maar dankzij de sale is dat geen probleem;)

Dit was het weer voor vandaag. Laat een berichtje achter en bekijk het youtube filmpje, dan weet je wat ik bedoel;)

http://www.youtube.com/watch?v=ouMurrI6hK0

Bisous!

secrets et choc culturel

Ik had gehoopt dat de Franse taal zijn geheimen voor me zou onthullen zodra ik in frankrijk zou zijn. Dat is helaas niet het geval. Als ik naar Parijs ga kom ik langs het station Houilles Carrieres sur seine, maar Houilles spreek je uit als het Franse ja, oui (wie). Waarom dan al die extra letters? Zo ook met quatre-vingt-cing of quatre-vingt-dix wat gewoon 85 en 90 betekent, maar wat ik versta als 4-20-5 en 4-20-10. Met telefoonnummers is dit dus erg verwarrend. Daarnaast zijn er meerder woorden, waarvan je mij niet naar de betekenis hoeft te vragen, laat staan naar hoe je het uitspreekt. Gelukkig is er franse les, waar ik veel leuke uitspraken leer, zoals tu fait oreilles de cochon, voor als de kindjes niet luisteren. Wat zoiets betekend als oost-indisch doof zijn.

Hoewel ik er nog maar heel even ben, vallen er wel een aantal dingen op. Naast hun vreemde eetgewoontes (hoe komt het dat ze zoveel eten maar zo dun zijn ?!) en hun welbekende patriottisme, zijn de Franse erg beleefd. Wanneer je tegen iemand opbotst in de metro of de trein, zijn zij de eerste die zich verontschuldigen, ook al is het mijn schuld. Ik als Nederlandse moet daar soms nog aan wennen. Normaal gesproken steek ik dan arrogant mijn neus in de lucht. Zo loop ik ook met een air over straat alsof ik er thuis hoor, als een echte Parisienne. Laatst vroeg zelfs een toerist mij de weg! Iets anders wat opmerkelijk is, isdat de mensen in Parijs altijd haast hebben. Nou stap ik zelf vaak ook goed door, maar er zijn hier mensen die nog sneller lopen! Ze rennen de hele dag door van de ene kant van de stad naar de andere met behulp van het drukke, bedompte, maar geniale, metrostelsel. Het grappige hierbij is dat het winkelpersoneel juist werkt op een caribisch tempo. Hangertjes eruit halen, iets zeggen tegen collega, ondertussen niet door werken, artikel scannen, scant niet, collega vragen, collega komt kijken, collega weet het ook niet, collega gaat eenzelfde artikel halen om te scannen, ondertussen uit haar neus aan het eten (figuurlijk natuurlijk ;)), collega komt terug, scannen, afrekenen, wisselgeld op de toonbank leggen, voorzichtig artikelen in het tasje doen, bonnetje erbij, Bonne journee, au revoir. Dat is ook zoiets vreemds. Ze leggen het wisselgeld altijd op de toonbank. Zelfs als je je hand uitsteekt om het aan te nemen, gaan ze zo rakelings langs je hand om het op de toonbank te leggen. Een laatste maar vooral niet onbelangrijk(!) opmerking is dat de mannen hier allemaal zo goed gekleed zijn en knap. De Nederlandse jongens lijken er zwervers bij. De vrouwen daarentegen zien er uit als zwervers. Hoewel sommige vrouwen natuurlijk erg mooi zijn, kun je er niet vanaf zien dat ze in de capital city of fashion wonen. Want dat is Parijs! Vandaag is de uitverkoop begonnen en toevallig was ik vrij vanochtend! Mijn eerste bezoek aan het grote winkelcentrum La Defense is goed bevallen. Hoewel het er erg chaotisch en druk was, hebben ze er leuke winkels. Maar dat valt natuurlijk in het niet bij de winkelstraten van Parijs zelf. Gisteren ben ik na Franse les naar warenhuis Lafayette geweest. Wat een mooie spullen! Op de schoenen afdeling had ik dagen kunnen ronddwalen. Maar helaas vallen die bedragen nét buiten mijn au pair zakcentjes. Maar mijn eerste aankopen in Parijs zijn vandaag dus wel gedaan;)

Mijn Franse nummer is trouwens +33642139915 voor als je me dringend nodig hebt!

Bisous

Dieuwertje

la premier semaine

Een week vol nieuwe indrukken is heel erg vermoeiend. Elke avond vroeg naar bed en vroeg opstaan, en nog steeds moe zijn. Maar het is hier wel heel leuk. Het gaat heel goed met de kindjes. Ze zijn erg lief en de ouders zijn heel behulpzaam. Ik moet wel weer even wennen aan de hele tijd kinderen om me heen, en vooral met kleine dingen zoals handjes vasthouden op straat, minstens 10 minuten voor vertrek jassen en schoenen aan doen en snotneuzen. Mijn vuurdoop als au pair heb ik donderdag gehad, Patricia en ik waren 's ochtends naar Parijs gegaan naar mijn school, zodat ik een test kon doen. Patricia had die middag een afspraak in Parijs, dus ik zei heel stoer dat ik zelf wel terug kon, de kindjes op kon halen en voor de lunch kon zorgen. Toen ik op school aankwam, bleek dat de jongste ziek was geworden. Thuis aangekomen gelijk in bed gestopt en Patricia had gelukkig al vervoer geregeld voor de middelste om naar school terug te gaan. Dus al met al viel het best mee.

Vrijdag ochtend had ik een proefles op de school. Ik zat tussen twee niveaus in, dus moest even kijken welke het beste was voor mij. In het begin van de les suisde mijn oren, alles ging heel snel en ik kon het niet allemaal volgen. Mijn eerste gedachte was, Nee dit gaat hem niet worden. Maar aan het einde van de les ging het al veel beter. Ik had zelfs een paar antwoorden goed;) Dus vanaf heden ben ik niet alleen meer een au pair in Maisons-Laffitte, maar ook een student aan Institut Parisien.

En wat ga je als eerste doen als je in Parijs bent? Tour Eiffel bien sûr! Samen met een ander au pair meisje, Nomi,die ook op 2 januariis gearriveerd heb ik even toeristje gespeeld. Na de les had ik afgesproken bij het metro station bij de Eiffel toren. Het was nog even zoeken bij welke uitgang ze stond (elk metro station heeft meerdere uitgangen) en toen konden we gewapend met ons fototoestel naar de Eiffel toren. Bij de Eiffel toren realiseerde ik me pas dat ik (bijna) in Parijs woon! Dus nu is het niet meer even snel naar de stad in Tilburg, maar even snel naar de stad Parijs.

Na een snelle lunch spraken we met nog een ander meisje af onder de Eiffel toren. Natuurlijk begroet je hier iedereen met twee kussen op de wang, dus dan krijg je soms nog van die ongemakkelijke situaties, omdat je het op zen Nederlands doet. Na een korte wandeling was het voor mij al weer tijd om naar Maisons-Laffitte te gaan.

Na een lekker ontbijtje vanochtend met mijn eerste(!) echte Franse croissantje ben ik vroeg naar Parijs gegaan. Als eerst moest ik schoolboeken kopen. Ik dacht dat doe ik even. Haha niet dus. De winkel waar ik naar toe ging heette Gilbert Jeune, toen ik uit de metro stapte zag ik hem aan de overkant van de straat, maar achter me was ook een filiaal. Uiteindelijk heb ik drie verschillende filialen gehad voordat ik de goede had. Gelukkig zaten ze allemaal aan Place Saint. Michel. Vervolgens had ik met andere au pair meisjes afgesproken om naar Les Catacombes te gaan. Ik wilde daar naartoe wandelen, het zou ongeveer 2 km zijn. Ik heb een half uur rond Place Saint Michel gelopen, maar kon de goede weg niet vinden. Ik heb daardoor wel de Notre Dame gezien! Daar kwam ik toevallig langs. Toen ik eindelijk de goede weg had gevonden wist ik niet of ik nog op tijd zou komen. Dus ik liep naar het dichtstbijzijnde metrostation (in Parijs ben je bijna altijd dicht bij een metrostation) wat tegenover Jardin du Luxembourg lag. Ik heb een broodje gekocht en dat lekker opgegeten in het mooie park. Daarna ben ik met de metro naar Les Catacombes gegaan. Dat is een ondergronds gangen stelsel waar in de zoveelste eeuw heel veel mensen zijn begraven. Nu is het een toeristische attractie om te kijken naar honderdduizenden botten die opgestapeld liggen. Best een lugubere en bizarre ervaring. Maar het was gezellig om meer meisjes te ontmoeten.

Ik hoor graag van jullie hoe het allemaal gaat in NL. Ik hoorde dat het heel veel heeft geregend in Nederland. Daar heb ik niets van meegekregen, dus ik moet echt Nu.nl beter in de gaten houden of jullie moeten mij beter op de hoogt houden;)

A Bientôt!

Bisous

Dieuwertje

Het einde van een begin

Bonsoir mon amies!

Allereerst wens ik iedereen een gelukkig nieuwjaar!

Een eerste korte update! Na een aantal weken van voorbereidingen, een surprise party, veel kofferstress, feestdagen en afscheid, ben ik in PARIJS! Ik ben vanochtend vroeg vertrokken met de thalys naar France. Lionel, de vader van het gezin, stond mij daar op te wachten. Hij kwam me met de auto ophalen ivm mijn koffers, maar het verkeer in Parijs is zoooo chaotisch! Plus dat je er ruim een uur over doet om in Maisons Laffitte te komen. Daarom is het sowieso gemakkelijker om met het ov naar Parijs te gaan.

Gister was een lange dag die naar mijn idee eindeloos duurde, na een leuk nieuwjaarsfeestje en maar 4 uur slaap. Ik heb drie pogingen gedaan om alles in mijn koffer te krijgen. Na elke keer een paar kledingstukken eruit te halen, heb ik uiteindelijk toch nog heel veel in mijn koffer gekregen. Maar daardoor was hij wel loeizwaar! Het reizen met een koffer van ongeveer 22 kilo, een trolley van ruim 15 kilo en een sporttas is niet aan te raden. Op Roosendaal was de lift zelfs kapot, dus moest ik 4 trappen op en af, en niemand die even vraagt of ie kan helpen.

Maar aangekomen in Maisons Laffitte eerst eventjes met de kinderen gespeeld, gegeten en boodschappen gedaan. Ik heb zelf gereden, maar dat is ook even wennen, aangezien hier bij bijna alle straten geldt rechts heeft voorrang, Verder heb ik mijn koffer uitgepakt en ben ik al helemaal gesetteld in mijn kamer. Ik heb al een aantal foto's van de kamer, andere foto's volgen nog. De familie is erg aardig en behulpzaam. En ze eten hier heel veel. 's Middags en 's avonds warm, vanmiddag lasagne en vanavond kaasfondue. En na elke maaltijd een toetje. Dus ik hoop dat ik me snel bij een sportschool in kan schrijven;)

Ik wil iedereen bedanken voor de surpriseparty(Pleun, Femke, Evelien, Linde;)), de lieve kaartjes en cadeautjes!

Met gisteren 4 uur slaap en vannacht ook weinig slaap, ben ik nu kapot. Daarom maar een korte update. Een nieuwe update volgt deze week! Bon nuit!

Au revoir!

Het aftellen begint!

Salut!

Het is definitief! Ik heb een gezin gevonden in Parijs. Ik ben er zondag een dagje naartoe geweest en het was erg gezellig. Het gezin bestaat uit een Nederlandse moeder en een Franse vader. De jongens zijn 3, 6 en 8 jaar oud. Ze hebben een mooi huis en ik heb een eigen kamer en badkamer en een autootje. Ik heb ook het stadje gezien, heel mooi met grote huizen en veel groen. Ik denk dat je het stadje kunt vergelijken met het Gooi in Nederland. Maar daar zal ik meer over vertellen als ik er eenmaal ben. Ik had een klein cadeautje gemaakt om mee te nemen. Samen met Femke had ik kerstcakejes gemaakt, ze waren een groot succes. Het frans praten met de vader van het gezin ging nog niet zo goed, maar gelukkig verstaat hij wel Nederlands. Dus ik ga me 2 januari meteen inschrijven bij een school om frans te leren.

Op 2 januari verlaat ik Nederland voor 6 maanden (natuurlijk kom ik ondertussen nog wel een keertje terug naar nl;)! Dus ik ben al bezig met van alles te regelen, zoals nieuw paspoort, verzekeringen, abonnement stopzetten en lijstjes maken van dingen die ik niet moet vergeten. Het vervelende(?!) is dat ik ook het voorjaar en een deel van de zomer in Parijs zal zijn. Dus ik moet erg veel inpakken, maar ik denk dat ik tussendoor een keer een kledingwissel doe;) Of mensen die mij op komen zoeken moeten maar heel veel voor me meenemen;)

Ik heb vandaag een workshop gehad bij het kantoor van de organisatie die heeft bemiddeld. Daar heb ik nog wat extra informatie gekregen en andere meisjes ontmoet die als au pair gaan werken, waarvan een meisje die ookin januari naar Parijs gaat.

Dus het ticket is geboekt, mijn kledingkast in gedachte al in de koffer en de foto's zijn ingelijst!

Au revoir,

Dieuwertje

Bienvenue!

Bonjour mes amis et famille!

Ik ga een paar maanden naar Frankrijk! Ik ga daar werken als au-pair. Momenteel ben ik aan het contacten met een half Nederlands gezin wat in Maisons Laffitte woont, een stadje 20 minuten met de trein van Parijs. Ik ga komende zondag een dag naar hun toe om te kijken of het klikt.

Het idee van een au-pair is dat (meestal) meisjes een tijd bij een gezin komen wonen en voor de kinderen zorgen. Ik ga voor, waarschijnlijk, 6 maanden in Parijs wonen. Als au pair ga ik gemiddeld 30 uur in de week werken. Dus ik heb nog genoeg tijd om Parijs te verkennen! Ik krijg voor dit werk kost en inwoning en elke week 'zakgeld'. Meestal houdt het werk in dat je de kinderen van school haalt, speelt met de kinderen en de kinderen in bed legt. Daarnaast moet je vaak kleine huishoudelijke dingen doen als de kleding van de kinderen wassen, koken voor de kinderen en jezelf, etc. Daarnaast ga ik Franse les volgen en hopelijk nog lessen in cultuur, kunst, economie, of zo iets.

De laatste paar weken ben ik een beetje bezig geweest met het herinneren en bijspijkeren van mijn middelbare school frans. Hoewel de moeder van het gezin Nederlandse is, heb ik mails gestuurd in het frans. Hierdoor merkte ik dat er nog best veel woordjes zijn blijven hangen, dus ik hoop dat ik me snel verstaanbaar kan maken in Parijs.

Ik hou je op de hoogte via deze blog en natuurlijk mag je me ook mailen. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en natuurlijk ontvang ik graag een berichtje als je een keer in Parijs of omgeving bent! Reis je met me mee?

Au revoir!

Bisou Dieuwertje